Laatstejaarsstudenten Verpleegkunde van de Artevelde hogeschool Gent, België, vertellen over hun stage-ervaringen in Butea en omgeving en in Iași, Roemenië
Zes weken stagelopen in Butea, Roemenië, was een ervaring die we voor altijd met ons meenemen. In het begin was het zoeken: een andere taal, cultuur en manier van werken. Het voelde spannend en soms overweldigend. Maar door de warmte en openheid van de mensen, de zusters en de zorgverleners voelden we ons al snel welkom. Wat begon als onzekerheid, groeide uit tot een ervaring die ons diep geraakt heeft.
We verbleven vijf weken in een klooster bij zusters die hun leven volledig in dienst stellen van anderen. Hun eenvoud, zorgzaamheid en oprechte betrokkenheid maakten meteen indruk. We werden niet gezien als stagiairs, maar als mensen, als deel van hun familie. Die verbondenheid gaf ons een gevoel van thuiskomen, ver van huis.
Zorg met beperkte middelen, maar met een groot hart
Tijdens onze stage werkten we in het woonzorgcentrum, de thuiszorg en op de spoeddienst van het grootste ziekenhuis in de regio, in Iași. Overal merkten we hetzelfde: een groot tekort aan materiaal en personeel. Toch bleven verpleegkundigen en zusters zoeken naar oplossingen. Ze werkten creatief en deden alles wat binnen hun mogelijkheden lag. Dat was enorm inspirerend en deed ons beseffen hoeveel we in België als vanzelfsprekend beschouwen. Kwaliteitsvolle zorg vraagt niet alleen middelen maar vooral menselijkheid en engagement.
Warmte als basis van zorg
Wat ons het meest raakte, was hoe zorg hier beleefd wordt. In de thuiszorg kwamen we soms gewoon langs om medicatie te brengen, dag te zeggen of even te praten. We werden ontvangen met thee, zelfgebakken cake of een warme glimlach. Mensen deelden hun verhalen over leven, verlies, hoop en geloof.
Geloof speelt hier een belangrijke rol en is voor velen een houvast in moeilijke omstandigheden. Deze gesprekken leerden ons om zorg ruimer te bekijken dan het lichamelijke alleen.
Confronterend, maar leerrijk
Niet alles was makkelijk. We zagen situaties die in België moeilijk voor te stellen zijn: mensen zonder geld om hun huis te verwarmen, patiënten die noodzakelijke zorg weigeren uit angst of financiële nood, of mensen die niet beademd konden worden door een tekort aan toestellen. Dat was confronterend en soms emotioneel zwaar, maar ook enorm leerrijk.
We leerden beter observeren, vertrouwen op klinisch beeld in plaats van technologie, en groeien in wondzorg, klinisch redeneren en communicatie zonder woorden. Tegelijk zagen we hoe groot de nood is aan investeringen in de gezondheidszorg. Dat besef nemen we mee naar huis, met dankbaarheid en een bredere blik.
Dankbaarheid
Wanneer we terugdenken aan Roemenië, denken we aan warmte, cultuur en oprechte verbondenheid. Aan zusters die met zo weinig zo veel doen. Aan zorg die vertrekt vanuit menselijkheid. Deze ervaring heeft ons gevormd en zal altijd een speciale plaats in ons hart hebben.
Zoë Strobbe,
mede namens Bjorn, Emma, Gilles, Jolien en Seppe
Deze stage van de verpleegkundestudenten van de Artevelde hogeschool wordt financieel mee ondersteund door de vrijwilligersgroep Humanitarian Aid Hasselt